„— Tak. Tchórzami! Powiedziałem to i jeszcze raz powtarzam! — odparł Billot robiąc parę kroków w tym kierunku, gdzie rozległy się pogróżki. — Chyba mnie nie zabijecie, żeby pokazać, że nie jesteście tchórzami Co
— Dobrze, dobrze! — odpowiedział jeden z żołnierzy. — .Wiemy, że dzielny z ciebie człowiek, przyjacielu... ale wy jesteście cywile i możecie robić, co wam się podoba, a my jesteśmy żołnierzami i otrzymujemy rozkazy.
— Więc niby z tego wynika, że jeżeli otrzymacie rozkaz strzelania do nas, czyli do bezbronnych ludzi, to nie zawahacie się tak postąpić... Wy, spadkobiercy żołnierzy spod Fontenoy, tych, którzy utarli nosa Anglikom!
— Ja tam wiem, że nie strzelałbym — rozległ się czyjś pojedynczy głos z szeregów.
— Ani ja... ani ja! — odpowiedziało im co najmniej sto innych głosów.
— A więc, nie pozwólcie, aby inni strzelali do nas! Pozwalając Niemcom, żeby nas mordowali, robicie to samo, co oni!
— Dragoni! Dragoni! — zaczęło wołać naraz kilka głosów, a tłum, popychając się nawzajem, wypełnił cały plac, uciekając następnie przez ulicę Richelieu. Słychać było na razie daleki, ale coraz bardziej zbliżający się tętent kawalerii, cwałującej po bruku.
— Do broni! Do broni! — wzywali uciekający.“(6)