„Profesor odłożył kartkę papieru. Dziwne pomysły ma Paweł. Przysłać mu z dalekiej Burmy tę żółtą łodygę! Ładną trasę musiała przebyć. Trzy przesiadki samolotem. Profesor dotknął palcami piasku. Był wilgotny. Czyżby troskliwość Pawła sięgała tak daleko.
w dół. Dusił się, biegł ciężko, jakby nogi miał z ołowiu. Tamci deptali mu po piętach, czuł ich gorące oddechy. Gdyby nie ten paraliżujący strach... Gonitwa trwała już wieczność. Czy tylko Pawłowi udało się dobiec do Matadora Gwizd stawał się nie do zniesienia. Gdzieś z boku, w ciemną przestrzeń wzbijał się szerokoskrzydły cień pocisku.
„Odjeżdża"! — stwierdził z przerażeniem i osłabły mu nogi. Podniósł rękę krzycząc jak mógł najgłośniej. Dziwnie lekko mu to poszło. Ot, ręka sama rwała się do góry, lecz kiedy opuszczał ją, jakaś siła zdawała się ją przytrzymywać. Przy ruchach nóg i rąk czuł wprost fizyczny ból. Ten ból nie pozwalał mu rozwinąć właściwego tempa. Do pagórka, na którym wyrastało dziwne drzewo, brakowało kilkadziesiąt metrów. Zanim zdał sobie sprawę z niezwykłego kształtu drzewa, fala dziwnych istot dopadła go z głuchym gwizdem. Stanęli jednak kilka kroków od niego, jakby zdziwieni.
Spojrzał na błyszczące głowy i po raz nie wiadomo który wzdrygnął się. Cyklopi W środku olbrzymich, łysych głów przeświecały dwa otwory. Jeden — ten nad czołem, to oko fosforyzujące zielonym światłem, drugi, poniżej, wielkości kurzego jaja, to chyba usta, które wydawały ten charakterystyczny gwizd. Byli krępi i poruszali się skacząc na dwóch potężnych nogach, podobnych do skoków kangura. Teraz zrozumiał, dlaczego tak prędko go dopadli.“(13)