„Wielki, nienazwany ból ścisnął mu krtań. Vincent podniósł lewą rękę, by zdusić krzyk. Nikt w Amsterdamie i na świecie nie powinien się nigdy dowiedzieć, że został osądzony i uznany za niegodnego... Na wargach czuł gorzki popiół niespełnionego pragnienia.
KSIĘGA TRZECIA
M auve nie wrócił jeszcze z Drenthe. Vincent szukał mieszkania w okolicy Uileboomen i znalazł w końcu pokój za dworcem Ryn za czternaście franków miesięcznie. Pracownia — do tej pory zwyczajny i dość obszerny pokój — miała nyżę kuchenną ,i wielkie okno wychodzące na południe. W jednym i ącle stał niski piec z długą, czarną rurą, która przez sufit wychodziła na zewnątrz. Tapety były jasne, nieokreślonej barwy. Przez okno mógł yincent widzieć plac ze składem drzewa należący do właściciela domu, dalej zieloną łąkę i rozległe piaszczyste wydmy. Dom stał przy Schenkweg, ulicy najdalej wysuniętej na południowy wschód i graniczącej z łąkami. Wszystko dokoła pokryte było nudzą, gdyż w pobliżu z łomotem i dymem przetaczały się parowozy.
Vincent kupił sobie solidny stół kuchenny, dwa ki.esla i koc. Spać musiał na razie na podłodze, bo nie starczyło mu na kupno łóżka. Skromny zasób gotówki wyczerpał zupełnie na te inwestycje; zbliżał »l; jednak pierwszy, wtedy zaś zgodnie z umową Theo miał mu przysłać sto franków. Zimny styczeń uniemożliwiał pracę na dworze, a że Vincent nie mliii pieniędzy na modela, musiał założyć bezczynnie ręce i czekać na powrót Mauvea.“(4)