„zaczął się głęboki niż, trwający do dziś. W 1987 r. liczba urodzeń była o 32000 mniejsza niż w 1986r., małżeństw zawarto o 3 tys. mniej. Szczególnie zmniejsza się liczba ludzi najbardziej dynamicznych i twórczych, tj. w przedziale wieku 2029 lat. Społeczeństwo polskie w sensie demograficznym jest wciąż młode, ale zaczyna się szybko starzeć. Ogólnie rośnie liczba ludzi —jak to określają demografowie — zależnych, tj. w wieku do 16 lat i powyżej 65 lat.
Liczba młodych w 1987 r. wynosiła
w wieku do 14 lat 9,6 min —„— 1519 lat 2,5 min „ 2029 lat 6,0 min. Razem więc w kraju nad Wisłą żyje dziś ponad 18 milionów młodych Polaków. Mają oni swoją własną wizję przyszłości, własną ocenę przeszłości i własne, bardzo specyficzne frustracje. Stanowią wielki potencjał zdolności i możliwości — dzisiaj całkowicie marnowany, ale o tym wszystkim dalej.
Ostatnio bardzo szybko rośnie w Polsce liczba ludzi w wieku poprodukcyjnym (powyżej 65 lat). Np. w 1950 r. na 100 osób pracujących przypadło 8,2 poprodukcyjnych, dziś przypada ich dwa razy tyle, w roku 2025 będzie ich 39. Tego rodzaju starzenie się społeczeństw występuje prawie we wszystkich krajach uprzemysłowionych; w Polsce zaś dotyczy szczególnie wsi.“(11)