„Znamy dwie główne przyczyny strat azotu w glebie, denitrynkację i wypłukiwanie azotanów przez wodę opadów atmosferycznych.
Biologiczne krążenie azotu
Azot cząsteczkowy jest wiązany przez bakterie symbiotyczne, takie jak Rhizobium, i sinice żyjące w symbiozie z grzybami w porostach, albo przez bakterie i sinice żyjące wolno w glebie.
Przy symbiozie azot może być częściowo oddawany roślinie w postaci aminokwasów czy amidów, a po śmierci organizmu wiążącego azot jest on przekazywany partnerowi acłkowicie.
Bakterie i sinice wolno żyjące w glebie, które wiążą azot, również szybko obumierają, ulegają pośmiertnemu rozkładowi i oddają glebie swój azot w formie amoniaku.
W wyniku procesów rozkładu amoniak zostaje uwolniony ze związków organicznych i przechodzi do gleby w formie jonów amonowych.
Sole amonowe mogą i często są utleniane biologicznie na azotyny i azotany, które w warunkach bezdenowych mogą ulegać redukcji z powrotem do azotu cząsteczkowego lub nawet amoniaku.
Roślina pobiera jony amonowe i azotanowe z gleby. Gospodarka azotowa jest u roślin tak sprawna i oszczędna, że nie powoduje żadnych strat tego cennego składnika. Uwalniany przy hydrolizie białek amoniak wiąże się z kwasami organicznymi, tworząc amidy, które stanowią magazyn azo“(10)